İKİLEM

Tarih: 12.03.2008 7:27

İKİLEM 07/06/05 00:13

Hapsoldum yine…ikilemdeyim…
Zaten hep böyleydim ben…
Daha yaşamaya bile karar vermemişken…
Bana hiç sormadan atıverdiler hayatı önüme…
Daha selam vermeye kalmadı…hemen canciğer olduk hayatla…
Sağolsun hiç boş durmadı…
Her fırsatını bulduğunda en moda eşşek şakalarını eksik etmedi….
Önce arıza çıkardı en hassas şeylerde…
Çaresiz bıraktı…derken,hep bir umut koydu önüme…
Peşine takılıp uğruna herşeyi feda edebileyim diye…
Belki de sırf gırgır olsun diye…
E mecburen umudun peşine takıldım hep…
Yaşamın gereği buymuş…sağolsun bunu da sormadan öğretti…
Tabi yine boş durmadı…
Bazençakıltaşı gibigözüken amaaslında boyumdanbüyük kayalarattı önüme
Bunlar birikince bana küçük bir tepelik gibi göründü…
Aslında bizim tepelik saçları ağarmış heybetli bir dağ olurdu hep…
Ben farketmezdim tabii…
Her seferinde o koca dağı aşmamı beklerdi hayat benden…
Hiç de umursamazdı güçlümüyüm yapabilecek kadar…
Umudu belime dolayıp güçlü bir halat yerime kullanmamı önerirdi…
Her seferinde birsüre dağla bakışırdık..ta ki yine hayatıngazına gelene dek
O gazla,önce umuda sıkısıkı tutunup hızlı ve kararlı başlardım tırmanmaya
E tabi bir süre sonra dağ büyümeye başlardı gözümde…
“Yeter artık,devam edemeyeceğim”dediğimde,yolunyarısına gelmiş olurdum
Ve yine o ikilemle boğuşmam başlardı..her seferinde yenerdi beni…
Sırf ayıp olmasın diye devam ederdim mızmızlanarak…
Gecikmeli de olsa dağı aşardım…tam “oh be” diycem…
Tekrar bir dağ sırıtıyor karşımda…hatta bazen birkaçı birden…
“Hayat tüm işi gücü bırakmış,benle uğraşıyor”derdim…
“Bi beni bile taşıyamadı,fazla geldim’’ derdim…
Ama bazen de düzlük ovaya çıkardım dağın ardından…
Az biraz insaflıdır hayat,hakkını yememek lazım…
Tabi uzun sürmezdi…sinir olurdu benim rahat olmama…
İlla bi arıza….illa bi dert,tasa…
İçi rahat etmezdi beni uğraşırken görmezse…
Bazen,önüme öyle bulmacalar koyardı ki…ipucu da vermezdi…
Çöz allah çöz…
Her seferinde çözeyim de kurtulayım diye boğuşur dururdum onlarla…
Yaş ilerledikçe bulmacaların içeriği de genişledi…
Bazıları fazla akıl işiydi…bayağı karışık olurdu…
Bazıları da fazla basit mantık olurdu…çözemeyince sinir olurdum…
Cevapları gider,şehrin en ücra yerlerine saklardı…ara ki bulasın…
Bazılarını da önüme koyardı ama ben göremezdim…
Gözlük kullanmamı önerirdi…
Ama her seferinde numarasıyla oynadığından onu da beceremezdim…
Bazen eşşek şakasının dozunu fazla kaçırırdı…
Elimdekileri almakla tehdit ederdi…sevdiklerimi…değer verdiklerimi…
Fazla inatçı olduğundan hiç pesetmezdi…bin bela yığardı eteklerime…
Üstümde yer kalmayınca eli yanımdakilere dek uzanırdı…
İşte o zaman canımı almasını dilerdim..ancak öyle vazgeçerdi…
Bazende bi türlü yardım etmezdi istediğim şeylerde…
Beni yapayalnız bırakırdı…acımazdı halime…
Hatta bunu çoğunlukla yapardı…çok uzun sürerdi hemde…
Yani sap gibi bırakırdı ortada…mutsuz…
Öyle zamanlarda tek dostum,kendim olurdu…
Bunu ya olgunlaşabilmem için..ya da kıllığına yapardı…
Yani yine ikileme sokardı beni…
Bu sefer de kendimle boğuşurdum…düşüncelerimle…duygularımla…
İşte bu en zor olanıydı…çünkü bu boğuşmadan kimse galip gelmezdi…
Sürer giderdi…ta ki hayat yine sıkılıp benle uğraşmaya başlayana dek…
E tabi hayatın keyfini beklerken yorulurdum…
Sayesinde yıpranırdım…
Bu böyle devam edecek gibi…yani hayatın benle olan cilvesi…
Gün gelecek…hayat benden bıkacak…
Yaşlanıcam yani…
İşte o zaman temelli elini ayağını çekecek üstümden…
Eminim üzülmeyecek bile yaşlandığıma…yani yaşlandırdığına…
Hemen kendine bulur yeni bir uğraş…
Yani kısacası..olan bana olacak…
İşte o zaman son kez ikileme sokacak hayat beni…
Bu seferki kendiyle olacak…
Çok çetin geçmeyecek gibi…
Zaten kimin galip geleceği belli…

........oSİRİSs.......

Tarih: 12.03.2008 7:33

Geleceğin söz yazarı.. Cool

Tarih: 12.03.2008 7:46

sen burdamıyydınn:)

.:Üye:. Kayıt: Aug 26, 2008 Mesajlar: 31 Konum: istanbul

kendinle konuşmak iç hesaplaşma eline sağlık