ebediyetinin rahminde büyüttüğün etinim ben
hücrelerimi çoğaltıyorum daha çok öldürmen için
cennetinde çocukların dövdüğü kanayan rahmin
içinde binlerce ben
vurdukça tekrar ve tekrar dirilen
yaratıcım bu ellerim ayaklarım zaten senin
bedenimi parçalayıp gömüyorum avuçlarına
adımlarından daha uzağım bin mil kadar
ruhum yüksekliğinden düşmek üzere
ne güzel şey labirentlerinde kaybolmak
ölmekle öldürülmenin tam ortasında
birliğinle bütünlüğüme çok az kala
onlar bilmezler ki
ne yer bilir yer olduğunu
ne de gök
savaşımız dünyanın kollarını kesmek için bir an önce
ahiretin sularımızın biraz altında
havayı görüyorum evet
ince uzun boylu
görmek istediklerim karşımda
ya düşünmek istediklerim
beynim ile aklım arasında düşüyorum
güzel sonlarım var hepimiz için
çocukların bile göremediği rüyalarda
en hakikisinden oyuncak insanlarım var
ölmemek için direnmeyen
sonsuzluk değilmiydi
bize çok yakın ama uzak görünen
sonsuz neresi
bu aklım bu gövdem
ÖÜMÜMÜN YERİNE BAŞLATIYORUM DÜNYAYI
TANRIM ELLERİN AYAKLARIN NERDE
DÖRT KOLLU CENNETİNDE
SAVAŞAN APTALLAR KRALLIĞINDA
BİR HİÇ İÇİNMİYDİ YAPTIKLARIM
YAPACAKLARIM Kİ SEN DAHA İYİ BİLİRSİN
ŞAH DAMARIMI KAPATIYORUM GÖZLERİNE
Sonraki başlık Önceki başlık
Bu forumda yeni başlıklar açamazsınız Bu forumdaki başlıklara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
